Οι μελανηφόρες σηπίες του πελάγους της προπαγάνδας

γράφει ο Τίμων
από την έντυπη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Η σηπία η μελανοφόρος, η κοινώς λεγόμενη σουπιά, εκχύει μελάνι όταν προσπαθεί να κρυφτεί.

Αντιγράφοντας αυτό το παράδειγμα της φύσης, βλέπουμε τον τελευταίο καιρό αυτούς που εδώ και χρόνια προσπαθούν ασταμάτητα να δημιουργούν πολωτικό κλίμα τόσο επισήμως, με τις δηλώσεις τους σε συμβούλια και συνεδριάσεις, όσο και ανεπισήμως, με σχόλια δικά τους ή «αοράτων», να ομνύουν στο όνομα του πολιτικού πολιτισμού.

Τελευταίο δείγμα αυτού, το ζήτημα με τις τελευταίες πυρκαγιές.

Είναι δεδομένο (και όποιος το αμφισβητήσει είναι κοινός ψεύτης) ότι η αντιπολίτευση, τη εξαιρέσει ενός ή δύο ανεξάρτητων δημοτικών συμβούλων, ουδέποτε κατηγόρησε την δημοτική αρχή για την έναρξη των πυρκαγιών από την οικτρή κατάσταση της αποκομιδής των απορριμμάτων. Μάλιστα, ήταν ιδιαίτερα «μαλακά» τα σχόλιά της, ακόμα και για το μεγάλο πρόβλημα που αντιπροσωπεύει η συσσώρευση σκουπιδιών ως καύσιμη ύλη για μία εκδηλωμένη πυρκαγιά.

Είναι επίσης δεδομένο ότι επώνυμοι και (περισσότερο) ανώνυμοι, ακόμα και την ώρα που οι πυρκαγιές ήταν σε εξέλιξη επιτίθεντο εναντίον της αντιπολίτευσης εν γένει για προσπάθεια καπηλείας των πυρκαγιών, ισχυριζόμενοι ότι αυτές ήταν αποτέλεσμα κακόβουλου εσκεμμένου εμπρησμού (θυμίζοντας το «ρε αλήτες βάλατε φωτιά για να κάνετε αντιπολίτευση»). Για την ιστορία, η πυρκαγιά στα Περιστέρια αποδόθηκε σε ένα θυμιατήρι μιας γηραιάς κυρίας, η πυρκαγιά στον Προφήτη Ηλία σε εφηβικό «challenge» και μόνο η πυρκαγιά στον Πηλό ερευνάται ως κακόβουλος εμπρησμός.

Επειδή όμως από την επί κεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης ήρθε μια ανακοίνωση όχι απλώς μετρημένη αλλά με εξαιρετική πολιτική τοποθέτηση, την οποία ακόμα και αντίπαλοι παραδέχτηκαν ως δείγμα πολιτικού πολιτισμού, έπρεπε να υπάρξει απάντηση. Και η απάντηση ήρθε και από επώνυμους σχολιαστές όσο και ανώνυμους, οι οποίοι μιλούν για τον πολιτικό πολιτισμό που επιδεικνύουν οι προσκείμενοι στην δημοτική αρχή! Μετά από όλα αυτά τα οποία καταμαρτύρησαν εναντίον της όποιας άλλης πλευράς, έρχονται και μιλούν για πολιτισμό… Με εκθέσεις ιδεών και κοινοτοπίες σχετικά με την απαίτηση του πολιτικού πολιτισμού για πολιτισμένη διαφωνία, επιχειρείται στην ουσία η υφαρπαγή του όποιου κλέους του πολιτικού πολιτισμού και η οικειοποίησή του.

Όσο και αν η αντιστροφή της πραγματικότητας είναι ένα συνηθισμένο τέχνασμα της προπαγάνδας, παλιό, δοκιμασμένο και καταστροφικό, από την χρήση αυτού του τεχνάσματος φανερώνεται και κάτι άλλο: πως τα θετικά επιχειρήματα και το απόθεμα αξιοπιστίας από αυτή την μεριά έχει τελειώσει. Και πολύ φυσιολογικά: όταν υπόσχεσαι τα πάντα και δεν τηρείς τίποτα, δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα εξακολουθήσουν να σε θεωρούν σοβαρό και αξιόπιστο συνομιλητή στο διηνεκές. Θα έρθει η ώρα που κατά το κοινώς λεγόμενο «θα σου κρεμάσουν κουδούνια».

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η λειτουργία της προπαγάνδας είναι διττή: από την μία μεριά να απαντήσει στην φθορά της αξιοπιστίας και από την άλλη να συσπειρώσει το σύνολο αυτών που έλκουν συμφέροντα από την διατήρηση του status quo. Το τελευταίο για τα ελληνικά δεδομένα είναι τόσο εύκολο όσο και σχεδόν εμφυλιοπολεμικό, αφού παρατηρούμε συνεχώς ότι προκειμένου να υπερασπιστούν αυτό που θεωρούν «συμφέρον» τους, οι Έλληνες μεταβάλλονται σε μουτζαχεντίν, σε Σαμψών που κραυγάζουν «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» (όπου αλλόφυλοι όλοι οι «άλλοι»). Και αυτό όμως, όπως όλα, έχει περιορισμένη διάρκεια: όταν υπάρχει ολοένα αυξανόμενη απαξίωση, η επιχειρούμενη «πόλωση» οδηγείται σε αδιέξοδο ακόμα και για τους υπηρέτες της αφού αυτή η απαξίωση λειτουργεί τελικά σαν στίγμα. Προϊόντος δε του χρόνου, οι μουτζαχεντίν-Σαμψών εκλαμβάνονται πια σαν υστερικά… πιτσιρίκια.

Επομένως, ας μην βιαζόμαστε. Υπάρχουν πολλά που θα φανούν στο επόμενο διάστημα, πολλές αποκαθηλώσεις, πολλές απομαγεύσεις και, κυρίως, πολλές αποκαλύψεις…