…στο αμόνι….

γράφει… Ο Σιδεράς
από την έντυπη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Έρχονται στιγμές που ο Σιδεράς απέχει. Λόγω αηδίας. Μα και τότε, δεν τον αφήνουν να αγιάσει…

Κάποιος γνωστός μου είχε ως αγαπημένη φράση το «με θράσος χιλίων πιθήκων». Ποτέ δεν μου εξήγησε γιατί οι πίθηκοι είναι θρασείς και πώς βγήκε αυτή η φράση. Αλλά τελικά η απορία μου λύθηκε – αυτό είναι το καλό με τα χρόνια που περνούν. Ας είναι καλά τρία παραδείγματα και ένα συμπέρασμα.

Παράδειγμα α΄. Εμφανίζονται με… ψευτοακαδημαϊκούς (!) τίτλους (που δεν έχουν αντικειμενική υπόσταση) πομπώδεις όσο και ανούσιους. Έβαλαν πολιτικό μέσο (του γνωστού κόμματος τακτοποιήσεων των «δικών μας παιδιών») και βρέθηκαν… σύμβουλοι υπουργών, υφυπουργών ή βουλευτών. Και αντί να κάτσουν σε μια γωνιά, έχοντας μια στοιχειώδη αιδημοσύνη για τα μέσα που μετήλθαν, βγαίνουν θρασύτατα και πλασάρουν τους εαυτούς τους σαν… πετυχημένους, σαν… ειδήμονες και σαν παράγοντες! Φυσικά, η πάστα τους, είναι η πάστα τους. Και δεν κρύβεται. Γιατί στα προσφιλή σε προκεχωρημένες ηλικίες «κοινωνικά» δίκτυα, βγάζουν τον οχετό της ψυχής τους και την πολύ περιορισμένη ευφυΐα τους, με βρισιές, ειρωνείες και ψευδολογίες – ακριβώς σαν τις κουτσομπόλες Κατίνες της γειτονιάς. Αλλά και φωτογραφίες («πειραγμένες» σε μερικές περιπτώσεις), για να δείξουν την καλή ζωή και την «επιτυχία» τους – κάτι για το οποίο έχουν ασχοληθεί οι σύγχρονοι ψυχολόγοι αλλά και κάποιοι φιλόσοφοι. Έχουν μάλιστα ένα κοινό σημείο: επειδή δεν έχουν αυθύπαρκτη προσωπικότητα (πώς θα μπορούσαν άλλωστε), συνωστίζονται πίσω από κάποιον «αρχηγό». Αρχηγό για τον οποίο μάχονται (με τα κατινίστικα ή τα βλακώδη σχόλια τους), πρόθυμοι να «φάνε την σφαίρα για να γλυτώσει το αφεντικό». Αυτά τα ανθρωπόσχημα όντα πιθηκίζουν. Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη σχολή αυτή τη στιγμή στην παρακμιακή Ελλάδα, η οποία υπαγορεύει το πώς μιλούν, το πώς εκφράζονται, το πώς επιχειρηματολογούν, το πώς αντιδρούν, το πώς ντύνονται ακόμα. Δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω για ποια σχολή πρόκειται – αρκεί να παρακολουθήσετε πολιτικές συζητήσεις για να το δείτε. Και αυτοί οι πίθηκοι, θρασύτατοι και παρασυρμένοι από τις ψευδαισθήσεις που δίνουν μια αξία σε ένα συμπλεγματικό «εγώ», σαν να βρίσκονται υπό την επήρεια ψυχοτρόπων (πολιτικών) ουσιών, διαγκωνίζονται για το ποιος είναι καλύτερος σε αυτές τις αηδίες…

Παράδειγμα β΄. Αν ρε παιδιά δεν μπορείτε να γράψετε δυο αράδες, δεν μπορείτε να βάλετε μια-δυο σκέψεις σε ένα κείμενο, παρατήστε τα. Μην ανοίγετε το ChatGPT να σας γράψει γενικόλογες αρλούμπες, επιλέγοντας το ύφος του κειμένου (ρεπορτάζ, λογοτεχνικό ή αυστηρό). Έχει καταντήσει γελοίο να βλέπεις ενημερωτικά σάϊτ, ομάδες, σελίδες κλπ., με κείμενα τόσο φανερά προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης που πλέον αηδιάζεις. Σαν τα γραφικά που έχουν πλημμυρίσει πάλι τα σάϊτ που λες και βγήκαν με καρμπόν (πάλι το ChatGPT μάλλον, αν και υπάρχουν άλλα καλύτερα και πιο πρωτότυπα…). Αλλά έτσι είναι. Αν δεν υπάρχει η φυσική νοημοσύνη, ας καταφύγουμε στην τεχνητή. Το θέμα είναι ότι πάλι γίνεται διαγωνισμός. Βλέπει ο ένας τί κάνει ο άλλος και πιθηκίζει. «Γιατί αυτός και όχι εγώ». Έλα ντε! Δεν είναι αρκετή μία ανοησία, πρέπει να υπάρχουν πολλές: πρέπει όλοι να βλέπουν το ίδιο βλακώδες πράγμα, να μην χαλάσει η μόδα… Φτάνουμε έτσι με γοργά βήματα σε ένα καθεστώς καθολικής επικράτησης της βλακείας. Σαν το δυστοπικό έργο «Idiocracy».

Παράδειγμα γ΄. Ως γνωστόν, υπήρξε μια μεγάλη φωτιά στα Περιστέρια. Όλα δείχνουν ότι αιτία ήταν ένα απλό καρβουνάκι από ένα θυμιατήρι που έσκασε και έπεσε σε ξερά χόρτα, λαμπαδιάζοντας δάσος, σπίτια και αφαιρώντας και δύο ζωές. Για την άλλη φωτιά, στον Πηλό από την πλευρά της Κακής Βίγλας, υπάρχουν ενδείξεις κακόβουλης εμπρηστικής ενέργειας. Και στις δύο περιπτώσεις, οι κάτοικοι αυτών των περιοχών καυτηρίασαν, αν μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη δεδομένων των συνθηκών, την έλλειψη αποκομιδής των σκουπιδιών και την επικινδυνότητα της κατάστασης αυτής – χωρίς όμως να ισχυριστούν ότι η έναρξη αυτών των πυρκαγιών οφείλεται σε αυτά. Και εκεί, άρχισαν πάλι τα γνωστά. Οι διάφοροι συνδεόμενοι με την δημοτική αρχή, με την ίδια σχέση που έχει ένα βρέφος με τον μαστό της μητέρας του, άρχισαν μια επίθεση τόσο σε κάποιους τοπικούς δημοτικούς συμβούλους της αντιπολίτευσης που, κατά μαρτυρίες κατοίκων, μίλησαν σε κατοίκους για νομικές ενέργειες εναντίον του δήμου για την επικινδυνότητα που υπάρχει από την μη αποκομιδή των σκουπιδιών, αλλά και τόσο σε οποιονδήποτε τόλμησε να μιλήσει για τα σκουπίδια και την οικτρή κατάσταση του νησιού στο θέμα αυτό. Φυσικά. Αυτό έλειπε. Άλλωστε δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από την υπόθεση της καταγγελίας πολίτη για τον ΣΜΑ, που ενώ ο αρμόδιος αντιδήμαρχος (συνεπικουρούμενος από «γνωστούς αγνώστους» μέσω σχολίων) απέδωσε σε δημοτική σύμβουλο, χωρίς να σκεφτεί και πολύ, μέσω βίντεο σε κοινωνικό δίκτυο, αποδείχτηκε ότι και ο πολίτης υπάρχει, και η καταγγελία έγινε όπως έχει δικαίωμα κάθε πολίτης με ή χωρίς την βοήθεια κάποιας δημοτικής συμβούλου. Και, φυσικά, εκτέθηκε και αυτός και οι τριγύρω. Άσε που μπορεί όλο αυτό να ήταν και παγίδα στην οποία έπεσαν σαν θηράματα… Το θέμα όμως είναι άλλο. Είναι ότι ο δήμαρχος βγήκε σε πανελλήνια μετάδοση και δήλωσε ότι «τα σκουπίδια μαζεύονται κανονικά» και ότι «δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα». Ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν είναι έτσι – και για να μην αρχίσει κανείς να μιλάει για εξωοικιακά και κακούς πολίτες, μιλάμε για τα οικιακά σκουπίδια (τα οποία όταν ξεχειλίζουν πια οι κάδοι, οι πολίτες τα αφήνουν δίπλα τους όχι από καφρίλα αλλά γιατί δεν ξέρουν τί να τα κάνουν). Και αυτό είναι πιθηκισμός όμως. Είναι ακριβώς το ίδιο που κάνουν κυβερνητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομενου του αρχηγού τους (ή αφεντικού τους, όπως τελευταίως είναι γνωστό από την ρήση ενός παλιού συμφοιτητή και «κολλητού» του δημάρχου Σαλαμίνας): ΔΕΝ υπάρχει το πρόβλημα που μας καταλογίζουν. Είτε υπερβάλλουν είτε, ακόμα πιο πιθανό, το προκαλούν οι ίδιοι για να πλήξουν τον… «ηγέτη»!

Συμπέρασμα α΄. Ξεφεύγουμε τώρα από εδώ. Δεν μιλάμε μόνο για την Σαλαμίνα ή για την Ελλάδα αλλά για τον κόσμο όλο, κυρίως τον δυτικό. Η κρίση ηγεσιών, οι κρίσεις πολιτικής – ακόμα και οι εθνικές κρίσεις – βλέπει κανείς ότι οφείλονται σε έναν κοινωνιολογικό παράγοντα, που μέχρι στιγμής δεν έχει μελετηθεί διεξοδικά. Την παγκόσμια επικράτηση των… φλώρων. Οι πολεμικές-μεταπολεμικές γενιές αγωνίστηκαν για να καθαρίσουν τις χώρες τους από τα ερείπια των πολέμων. Δημιούργησαν, έχοντας την εργασία και τον αγώνα όχι απλώς σαν καθήκον αλλά σαν θεμέλιο λίθο της ύπαρξής τους. Μέσα όμως σε αυτό, έβαλαν και έναν στόχο: τα παιδιά και τα εγγόνια τους να μην γνωρίσουν τις στερήσεις και τις κακουχίες που γνώρισαν αυτοί. Και εκεί εμφιλοχώρησε ο σπόρος του κακού, καθώς στην προσπάθεια αυτή, τα μέσα που μετήλθαν για αυτό το σκοπό έγιναν ένα είδος οικογενειακής παράδοσης: οι άνθρωποι της εργασίας κληροδότησαν στα παιδιά τους το εργατικό πνεύμα, οι άνθρωποι της διαφθοράς το πνεύμα της λοβιτούρας, οι άνθρωποι της περιπέτειας το πνεύμα του μετανάστη. Από αυτούς, οι άνθρωποι της διαφθοράς δίδαξαν στους απογόνους και επιγόνους τους και τα σχετικά «κόλπα»: την συσσωμάτωση συμφερόντων, το πνεύμα της εξαντλητικής απληστίας, το ψέμα ως… «την δική μας αλήθεια» και όλα τα γνωστά. Και προϊόντος του χρόνου, με την κατάληψη των κατάλληλων θέσεων και της αποκόμισης «γκρίζων» (έως μαύρων) κεφαλαίων, οι απόγονοι μεταβλήθηκαν σε καθεστώς. Όμως, επειδή συνήθως απέκτησαν την νοοτροπία των πορφυρογέννητων, η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι, κατά το κοινώς λεγόμενο, φλώροι. Φλώροι που διαχέουν την νοοτροπία και τα συμπλέγματά τους με όχημα ακόμα και την σύγχρονη τεχνολογία με τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε σύγκριση που κάνουμε με παλιότερες εποχές, καταλήγουν στην προφανή διαπίστωση ότι το σημερινό προσωπικό που διαχειρίζεται διεθνώς την πολιτική, την οικονομία, τις τύχες του κόσμου γενικά, απαρτίζεται από άτομα που, στην καλύτερη περίπτωση, είναι άξια για φάσκελα. Ο λόγος που δεν αναφέρω ονόματα είναι ότι θα χρειαστεί ολόκληρη η εφημερίδα. Και με όλα αυτά κάθε αγώνας για καλύτερο αύριο γίνεται πάλη κατά των φλώρων και των πιθήκων που τους ακολουθούν τυφλά… ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Η μικρή, ευτυχώς, πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στον Προφήτη Ηλία, αποδίδεται πλέον σε «challenge» μεταξύ εφήβων. Αν και η αυξανόμενη ανοησία που συστηματοποιείται στον κόσμο των παιδιών, εξαιτίας κυρίως των σκοτεινών «κοινωνικών» δικτύων, είναι πια ένα φαινόμενο πανθομολογούμενο που μελετάται από τους ειδικούς της ψυχικής υγείας, αντί να μπαίνουμε σε εύκολες καταδίκες των παιδιών ας αναλογιστούμε ότι στην πραγματικότητα όλα τα τοπικά μας προβλήματα προέρχονται από παρόμοια «challenges» μεταξύ ενηλίκων. Οι ανώριμες και συμπλεγματικές συμπεριφορές, οι ανόητες σκέψεις και κυρίως η μετατροπή σοβαρών ζητημάτων σε παιχνίδια (εξουσίας, επικράτησης, αυτοπροβολής κλπ.), δείχνουν καθαρά ότι όταν στη ενήλικη ζωή η ανωριμότητα απεκδύεται την παιδικής αθωότητας πια, γίνεται εγκληματική. Φτάνει. Ας απευθυνθούν όλοι στους ψυχολόγους – τους επιστήμονες ψυχολόγους φυσικά και όχι στις μάγισσες, τις χαρτορίχτρες κλπ.- για να λύσουν τα πολύ σοβαρά τους προβλήματα και ας σταματήσει να πληρώνει ο λαός την δική τους ψυχοθεραπεία.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Όταν σε αυτή την εφημερίδα, αλλά και σε αυτή την στήλη, μιλούσαμε και προσπαθούσαμε να καυτηριάσουμε το καρκίνωμα των ανώνυμων/ψευδών «προφίλ» και ταυτοτήτων σχολιαστών (ορισμένων σχεδόν κατ’ επάγγελμα) κάποιοι εποίουν τον παπίαν. Τώρα που ξέσπασε ο νεοδημοκρατικός βουλευτικός εμφύλιος όμως, βλέπουμε ότι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και κινούνται νομικά – όχι βέβαια για την υπεράσπιση της αλήθειας ή την διαφάνεια, αλλά για να προστατέψουν τους δικούς τους πολιτικούς. Έστω και για τους λάθος λόγους, όμως, κάτι θα αποκαλυφθεί για την βρώμικη στήριξη που παρέχεται από κάποιους (και το αντίτιμό της). Ας περιμένουμε…