ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Η Γαλλική Επανάσταση, σηματοδότησε μία νέα πολιτική προοπτική, εντός της οποίας ο κάθε πολιτικός ηγέτης, -αποτασσόμενος την βασιλική δικτατορία-, είχε κάθε προοπτική να αποδείξει πως η εμπιστοσύνη του λαού στο πρόσωπό του είχε αξία, καθ’ ότι δεν θα διέψευδε τις προσδοκίες του και θα τιμούσε την χάρη να τον έχει, δια της ψήφου του, ανακηρύξει ηγέτη ενός Έθνους, το οποίο δεν θα έπρεπε ποτέ να εξαπατήσει.

Μάθημα καθήκοντος και τιμής, το οποίο όμως δεν το ενστερνίστηκαν οι περισσότεροι επερχόμενοι ηγέτες και ο καθένας εξ’ αυτών πορεύτηκε κατά το δοκούν, ολίγων δε, εξαιρουμένων.

Φαίνεται ωστόσο, ότι οι λαοί, όταν αντιλαμβάνονται πως δεν βιώνουν όπως πίστευαν ότι έπρεπε και οι ηγέτες τους, -τους οποίους αυτοί ανεβάζουν, μπορούν ως εκ τούτου και να τους κατεβάζουν-, να ανταποκρίνονται στην εμπιστοσύνη τους για μία ευπρεπή διαβίωση, τότε δικαίως, μετά από επικλήσεις και παρακλήσεις προς αυτούς, παρακάμπτουν την ευγένεια και περνούν στην απαίτηση.

Σκέπτομαι κατ’ αυτόν τρόπον, ότι τα τελευταία γεγονότα σε πολλές χώρες της Ευρώπης, -τα οποία και επεκτείνονται καθημερινώς και σε άλλες χώρες-, ξεκινούν από την πολύ άσχημη κατάσταση, στην οποίαν έχουν περιπέσει οι πολίτες της ηπείρου, έχουν και πυροδοτήσει αυτήν την κατάσταση των μικρών επαναστάσεων, για μία καλύτερη ζωή από εδώ και πέρα.

Δυστυχώς, όταν οι ηγεσίες απαντούν με σκληρότητα και μη αποδεχόμενες συζητήσεις και λύσεις των προβλημάτων από κοινού, κάτι, το οποίο εξάπτει περισσότερο τα πνεύματα αυτών που θεωρούν εαυτούς μειωμένους έναντι όσων αυτοί επέλεξαν και εξέλεξαν να τους κυβερνήσουν, τότε τα πράγματα μάλλον αποβαίνουν έτι δυσκολότερα.