Κραυγή

Κι ανάμεσα στα χαλάσματα,
στις κραυγές, στην απόγνωση κύλησε ένα σαρακωφαγωμένο πέντε να συναντήσει ένα τσακισμένο επτά.
Δεν ήταν για καλό σκοπό…
Δεν ήταν αριθμοί….
Δεν μια πινακίδα που σκούριασε,
μήτε αριθμοί που πάλιωσαν.
Ήταν χαμόγελα, ήταν δάκρυα.
Ήταν μάτια λαμπερά.
Ήταν φως που έσβησε άδικα
κι απρόσμενα.
Ήταν εκείνα τα όνειρα
που εξαϋλώθηκαν, εκείνο
το καταραμένο βράδυ του Εωσφόρου.
Ήταν νεανικά χεράκια, λευκά περιστέρια που πέταξαν ψηλά,
σ’ ουρανούς απύθμενους.
Ήταν οι ζωντανοί ψίθυροι της ελπίδας που σίγησαν.
Σιωπή. Κραυγαλέα σιωπή.
Παγώνουν δάκρυα, παγώνει η μνήμη….
Παγώνει η πνοή του Θεού σαν αφουγκράζεται τούτη την ιαχή : “παιδί μου δε σε χόρτασα, παιδί μου τι σου έκαναν;”.
Μαύρος καπνός, στάχτες, οξειδώσεις, θερμοκρασίες ανεντιμότητας που ποιός μπορεί να αντέξει;
“Καίγομαι, πνίγομαι, δεν έχω οξυγόνο!
Δώσε λίγο χρόνο, ζωή δε πρόλαβα να χτίσω, στα σπάργανα της μάνας μου είμαι ακόμα!”
Η άδεια αγκαλιά, το απείραχτο δωμάτιο, φωτογραφίες σκόρπιες που ματώνουν
κι ευθύνες που πληγώνουν.
Στάχτες δυσοσμίας, μνήμης αιωνίας με το μαρτύριο του Σισύφου ομοία.
Την ανομία έχουν οι υπεύθυνοι θρησκεία.
Κουφάρια δίχως ίχνος ευσπλαχνίας.
Και σαν πουλιά λεύτερα οι ψυχές και ζητούν μια ευκαιρία….
Μια λύτρωση ζητούν οι εναπομείναντες να αντέξουν,
στο Γολγοθά τους, πάλι να προστρέξουν….

Μ.Τ
28-2-26