του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Το προχθεσινό γεγονός, δεν είναι κάτι το καινούριο για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, όσο και για την, -επί τέτοιων συμβάντων-, εντυπωσιακή αδιαφορία εκ μέρων όλων μας, ως προς την πάταξη του απαράδεκτου αυτού εγκληματικού φαινομένου.
Εδώ και κάποια χρόνια, αντιμετωπίζουμε ένα είδος εμφυλίου πολέμου μεταξύ των νεοτέρων γόνων της σύγχρονης Ελλάδος, και τον οποίον παρατηρούμε εκ του μακρόθεν, σαν κάτι το εντελώς φυσιολογικό, τόσο που δεν λαμβάνουμε κάποια σοβαρά μέτρα για την κατάπαυση του κακού.
Εχθές πάλι, καθηγητής εντόπισε έξω από το σχολικό κτήριο δεκαεπτάχρονο μαθητή, τραυματισμένο στον μηρό με μαχαίρι, και στον οποίον είχε επιτεθεί μία ομάδα πέντε ή έξη ατόμων.
Καθημερινώς παρουσιάζονται τέτοια περιστατικά, όχι μόνο έξω από σχολεία, -ακόμη δε και μέσα σε αίθουσες διδασκαλίας και παρόντων καθηγητών και διευθυντών-, αλλά και γενικότερα σε άλλους χώρους, όπου νεαρά έως και άτομα, ακόμη και κάτω των δέκα χρόνων, επιδίδονται σε τέτοιου είδους δολοφονικές επιθέσεις.
Σήμερα, φαίνεται πως από μικροί προετοιμάζονται οι σύγχρονοι «μάγκες», οι οποίοι «πουλάνε νταηλίκι» και μάλιστα με θλιβερές, πολλές φορές, συνέπειες.
Υπάρχει κάποια ελπίδα, να παρέμβουν οι νόμοι, και για αυτά τα νεανικά έως και παιδικά «παραστρατήματα» να βρεθεί ένας δρόμος νουθεσίας και εξάλειψής τους;
Η Πολιτεία, κατά καιρούς, έχει εξαγγείλει κάποια μέτρα, τα οποία όμως και ατονούν και απολύτως δραστικά δεν είναι. Μήπως θα πρέπει να σκύψουμε περισσότερο επάνω σε αυτό το ζήτημα, και τα παιδιά μας, οι νέοι του σήμερα και του αύριο να καταλάβουν πως τα σχολεία και οι ευρύτεροι χώροι δεν είναι κατάλληλοι για να πολεμούμε μεταξύ μας, να μαχαιρωνόμαστε και να μετατρέπουμε τον κάθε χώρο γύρω μας σε πεδία μάχης με πολύ κακές συνέπειες,;
Κάποιοι, τέλος πάντων, πρέπει να παρέμβουν καταλυτικά, αν δεν αντέχουμε να δούμε αύριο την χώρα μας να γεμίζει από πεδία εμφυλίων μαχών, προερχομένων από την ασυδοσία των νεοτέρων γενεών μας.
