ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν’ ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε, άλλωστε οι περισσότεροι πόλεμοι παρουσιάζονται σαν ανθρωπιστικές εξορμήσεις για τη σωτηρία των ανθρώπων…

Ξερίζωσαν τους βλαστούς της ελπίδας,
στερέψανε τις θάλασσες,
βάλαν φωτιές στα θυμάρια και στα έλατα
και ζώσανε τις καρδίες με έλεος,
κάποιου εκλιπόντος θεού.

Έψαξα στους κήπους των θεών
για τα χαμένα αηδόνια
μα λαλιά δεν ακούστηκε
και με στης παγωνιάς τ απόβραδο
απλώθηκε φόβος και κουρνιαχτός.

Μαύρο πανί του νοτιά
επίπλαστη εικόνα του νόστου
καρτέρι του άνακτος
στο βρεγμένο βράχο της αέναης προσμονής.

Μια πατρίδα εγώ εσύ και λίγο φως
οτι απέμεινε από ένα γέρο ήλιο
που ψάχνει απάγκιο να πλαγιάσει
ανοιχτά στο πέλαγος της λήθης.

Νοσταλγώ τα χρόνια που έζησα
στη σιγουριά της μήτρας.

ΜΑΚΗΣ ΛΟΥΚΕΡΗΣ