ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΡΟΛΟΪ;

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Πολλοί είναι αυτοί, οι οποίοι διατείνονται πως στ ην Ελλάδα, όλα πάνε μιά χαρά, πως η ζωή μας ρέει σαν ένα καλοκουρντισμένο ρολόϊ, το οποίο δεν χάνει ούτε δευτερόλεπτο παρά μόνο μπερδεύεται λίγο όταν εναλλάσσονται τα ηλιοστάσια και ελαφρώς απορρυθμίζεται, πότε σε μία ώρα μπροστά και πότε σε μία ώρα πίσω.

Θα πρόκειται ασφαλώς για την εξαίρεση του κανόνα, η οποία παντού και ποικιλοτρόπως, -ανάλογα με τις περιστάσεις-, ρυθμίζεται και απορρυθμίζεται.       

Αυτά σκεπτόμουν προχθές, Κυριακή, εν όψει μίας ακόμη αλλαγής της ώρας, περιμένοντας το Λεωφορείο της γραμμής προς Πειραιά, επί δύο σχεδόν ώρες, καθώς οι συν-αναμένοντες, έλεγαν πως το προηγούμενο είχε φύγει στη μία και τέταρτο μετά το μεσημέρι και το επόμενο, -με αυτό ταξίδεψα και εγώ- στις τρεις και ένα λεπτό το απόγευμα.

Εντωμεταξύ, τέσσερα άλλα λεωφορεία της γραμμής «843», είχαν φτάσει από Πειραιά, ξεφόρτωσαν, άλλαξαν την πινακίδα προορισμού σε «Αμαξοστάσιο», και οι αναμένοντες, φυσικόν ήταν, να σχολιάζουν ποικιλοτρόπως, έως και απρεπώς.

Κάποτε, η «γραμμή» αυτή, τον καιρό που λειτουργούσαν εκείνα τα θρυλικά και ιστορικά «πράσινα λεωφορεία», εκτελούσε δρομολόγια ανά πεντάλεπτο, -το αργότερον-, σήμερα δε, όπου έχουν αυξηθεί κατά πολύ οι ανάγκες μετακίνησης πολυπληθέστερου κοινού, αυτά εκτελούνται περίπου ανά τέταρτο και τα Σαββατοκύριακο, πολύ πιο αραιά.

Το επεισόδιο αυτό, δεν είναι το μόνο, καθώς σε όλες τις γραμμές συμβαίνουν αυτά και οι πολίτες ταλαιπωρούνται, γενικώς. Τελευταίως, μάλιστα παρακολουθούμε και άλλα διάφορα συμβάντα, όπως ακόμη και συχνές μηχανικές ή άλλες βλάβες, επιθέσεις κατά οδηγών και κατά επιβατών μέσα σε αυτά, κλοπές πορτοφολιών και άλλων προσωπικών αντικειμένων, επιθέσεις προς αυτά με πέτρες και κίνδυνο της ζωής των επιβατών, και άλλα τινά.