Από το 5×5 στην εξουσία Από το 5×5 στην εξουσία
Σεβαχ ο θαλασσινός Υπήρξαν εποχές όπου άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερη παιδεία, εμπειρία ή πολιτικό βάθος βρέθηκαν ξαφνικά σε θέσεις ισχύος, όχι επειδή διέθεταν όραμα ή... Από το 5×5 στην εξουσία

Σεβαχ ο θαλασσινός

Υπήρξαν εποχές όπου άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερη παιδεία, εμπειρία ή πολιτικό βάθος βρέθηκαν ξαφνικά σε θέσεις ισχύος, όχι επειδή διέθεταν όραμα ή ικανότητα, αλλά επειδή η συγκυρία τούς το επέτρεψε. Σε περιόδους κρίσης, κοινωνικής αποσύνθεσης ή πολιτικής μετάβασης, η εξουσία συχνά δεν καταλαμβάνεται από τους καλύτερους, αλλά από τους πιο πρόθυμους, τους πιο δικτυωμένους ή τους πιο επιτήδειους.

Το «5×5» ως συμβολισμός δεν αφορά μόνο τη μόρφωση. Περιγράφει μια κατάσταση όπου η μετριότητα μεταμφιέζεται σε λαϊκότητα και η άγνοια παρουσιάζεται ως αυθεντικότητα. Εκεί όπου η κοινωνία κουράζεται από τις ελίτ, ανοίγει συχνά ο δρόμος για πρόσωπα που εμφανίζονται ως «δικοί μας άνθρωποι», ακόμη κι αν στερούνται επάρκειας.



Η συγκυρία γεννά εξουσίες

Η ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα ανθρώπων που:

  • εκμεταλλεύτηκαν κοινωνική οργή,
  • χρησιμοποίησαν κομματικούς μηχανισμούς,
  • πάτησαν πάνω σε κρίσεις,
  • ή αξιοποίησαν δημόσια απογοήτευση,

και βρέθηκαν να διαχειρίζονται θεσμούς που ξεπερνούσαν τις δυνατότητές τους.

Σε τέτοιες στιγμές, η πολιτική δεν επιλέγει πάντα τους ικανότερους. Επιλέγει συχνά αυτούς που:

  • φωνάζουν περισσότερο,
  • υπόσχονται ευκολότερα,
  • διχάζουν αποτελεσματικότερα,
  • ή εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Η ευθύνη δεν είναι ατομική



Όμως η ανάδειξη τέτοιων προσώπων δεν είναι αποκλειστικά προσωπική επιτυχία. Είναι και κοινωνική αποτυχία. Διότι καμία εξουσία δεν αναρριχάται μόνη της. Χρειάζεται:

  • ανοχή,
  • μηχανισμούς,
  • χειροκροτητές,
  • εξαρτήσεις,
  • και μια κοινωνία που συνηθίζει να ανταλλάσσει το μέλλον της με προσωρινές βεβαιότητες.

Το πρόβλημα δεν είναι το «5×5»

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν κάποιος έχει λίγη ή πολλή εκπαίδευση. Η δημοκρατία δεν είναι αριστοκρατία πτυχίων. Το πρόβλημα αρχίζει όταν:



  • η ανεπάρκεια γίνεται πρότυπο,
  • η προχειρότητα βαφτίζεται «μαγκιά»,
  • η άγνοια γίνεται πολιτικό κεφάλαιο,
  • και η εξουσία χρησιμοποιείται ως μέσο προσωπικής επιβεβαίωσης αντί δημόσιας ευθύνης.

Τότε η πολιτική μετατρέπεται από χώρο ευθύνης σε μηχανισμό αναρρίχησης ανθρώπων που δεν θα είχαν καταφέρει να ξεχωρίσουν σε μια πραγματικά αξιοκρατική κοινωνία.



error: Content is protected !!