ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ 1940, ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!

Το «ΟΧΙ» του 1940 δεν είναι απλώς μια ιστορική επέτειος. Δεν είναι μια τελετουργική αναφορά στο παρελθόν ούτε μια ευκαιρία για πανηγυρικούς λόγους και στεφάνια. Είναι μια διαχρονική παρακαταθήκη εθνικής και όχι μόνο αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αντίστασης απέναντι σε κάθε μορφή επιβολής.

Το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν τιμούμε το «ΟΧΙ» του 1940, αλλά αν έχουμε τη δύναμη να το εφαρμόσουμε στις προκλήσεις του σήμερα.

Γιατί το «ΟΧΙ» δεν αφορά μόνο τα πεδία των μαχών. Αφορά και την καθημερινή ζωή. Είναι το «όχι» στην αδικία, στη διαφθορά, στην αυθαιρεσία της εξουσίας, στην αδιαφάνεια και στην προσπάθεια να μετατραπεί ο πολίτης σε παθητικό θεατή των αποφάσεων που καθορίζουν το μέλλον του.

Είναι το «όχι» στην παραίτηση, στον φόβο και στη σιωπή. Στην αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι ο καθένας πρέπει να κοιτάζει αποκλειστικά το προσωπικό του συμφέρον.

Οι Έλληνες του 1940 δεν γνώριζαν πώς θα εξελισσόταν ο αγώνας τους. Γνώριζαν, όμως, ότι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια έχουν κόστος και ότι ορισμένες στιγμές της Ιστορίας απαιτούν αποφασιστικότητα, ενότητα και προσωπική ευθύνη.

Αυτό είναι το μήνυμα που οφείλουμε να μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές. Όχι μια τυπική επέτειο, αλλά μια ζωντανή στάση ζωής.

Γιατί ένα έθνος δεν τιμά πραγματικά τους αγώνες των προγόνων του μόνο με παρελάσεις και λόγους. Τους τιμά όταν υπερασπίζεται στην πράξη τις αξίες για τις οποίες εκείνοι αγωνίστηκαν.

Το «ΟΧΙ» του 1940 πρέπει, λοιπόν, να γίνει γνώμονας για το μέλλον μας. Να μας θυμίζει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, η δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη και η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται.

Το 1940 είπαμε «ΟΧΙ» στον φασισμό και στην υποδούλωση. Σήμερα οφείλουμε να λέμε «ΟΧΙ» σε κάθε τι που προσβάλλει την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ας μην ξεχνάμε ότι, το πραγματικό νόημα της Ιστορίας δεν βρίσκεται μόνο σε όσα συνέβησαν, αλλά κυρίως σε όσα μας διδάσκουν για όσα έρχονται.