Σχολικές υποδομές: όταν η πολιτική βούληση κάνει τη διαφορά

Γράφει ο Μελάς Νικόλαος 

Η διαχείριση των σχολικών υποδομών αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους δείκτες αποτελεσματικότητας της τοπικής αυτοδιοίκησης. Και, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, η πρόοδος δεν εξαρτάται μόνο από τους διαθέσιμους πόρους, αλλά κυρίως από την πολιτική βούληση και την ικανότητα αξιοποίησής τους.

Στον Δήμο Περάματος, η δημοτική αρχή υπό τον Γιάννη Λαγουδάκο φαίνεται να κινείται με συγκεκριμένο σχέδιο και μετρήσιμα αποτελέσματα. Μέσα από στοχευμένες παρεμβάσεις, στενή συνεργασία με τις Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. και την ενεργή στήριξη της Περιφέρεια Αττικής υπό τον Νίκο Χαρδαλιά, καταγράφεται ήδη ουσιαστική πρόοδος.
Το 3ο Νηπιαγωγείο βρίσκεται προ της χρηματοδότησης, ενώ αντίστοιχη πορεία ακολουθεί και το 1ο. Η εικόνα είναι σαφής: λιγότερες εξαγγελίες, περισσότερη υλοποίηση.

Στον αντίποδα, η κατάσταση στον Δήμο Σαλαμίνας παρουσιάζει έντονα στοιχεία στασιμότητας.

Το Νηπιαγωγείο Αιαντείου εξακολουθεί να στεγάζεται σε μισθωμένο και ακατάλληλο χώρο, χωρίς να έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος. Οι μελέτες παραμένουν ανώριμες, η ένταξη σε χρηματοδοτικά εργαλεία δεν έχει επιτευχθεί και δεν διαφαίνεται σαφής στρατηγική επίλυσης. Πρόκειται για ένα χρόνιο πρόβλημα που συνεχίζει να διαιωνίζεται.

Ανάλογη είναι η εικόνα και για το Γυμνάσιο–Λύκειο στον Άγιο Αθανάσιο. Παρά το γεγονός ότι το οικόπεδο έχει εξασφαλιστεί εδώ και χρόνια — στοιχείο που σε άλλες περιπτώσεις επιταχύνει τις διαδικασίες — το έργο παραμένει εγκλωβισμένο στο στάδιο των μελετών. Μια διαδικασία που σε άλλους δήμους ολοκληρώνεται σε εύλογο χρονικό διάστημα, εδώ φαίνεται να παρατείνεται αδικαιολόγητα.

Οι επανειλημμένες δεσμεύσεις για προώθηση των μελετών και διεκδίκηση χρηματοδότησης μέσω των Κτιριακών Υποδομών δεν έχουν μέχρι σήμερα μεταφραστεί σε απτά αποτελέσματα. Η στασιμότητα παραμένει.

Το γεγονός αυτό εγείρει εύλογα ερωτήματα: πρόκειται για διοικητική ανεπάρκεια ή για επιλογή καθυστέρησης; Υπάρχει το ενδεχόμενο σημαντικά έργα να μετατίθενται χρονικά ώστε να αξιοποιηθούν πολιτικά σε προεκλογικές περιόδους;

Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε το ζήτημα υπερβαίνει τα όρια της διοικητικής δυσλειτουργίας και αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής ηθικής. Οι σχολικές υποδομές δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο επικοινωνιακής διαχείρισης, ούτε οι ανάγκες των μαθητών να υπάγονται σε πολιτικούς σχεδιασμούς.

Η σύγκριση μεταξύ των δύο δήμων είναι αναπόφευκτη και αποκαλυπτική:
από τη μία πλευρά, μια διοίκηση που προχωρά με σχέδιο και αξιοποιεί τα διαθέσιμα εργαλεία·
από την άλλη, μια διοίκηση που είτε αδυνατεί είτε δεν επιλέγει να κινηθεί με την ίδια αποφασιστικότητα.

Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι κοινό — και το βάρος το επωμίζονται οι μαθητές και οι οικογένειές τους.