Όταν η δημοκρατία κλειδώνεται έξω και η διασκέδαση μπαίνει μπροστά

Σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς δοκιμάζεται καθημερινά, οι πράξεις της τοπικής αυτοδιοίκησης των νέων αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν είναι μόνο οι αποφάσεις που λαμβάνονται, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται — ποιοι συμμετέχουν, ποιοι αποκλείονται και ποια εικόνα τελικά προβάλλεται προς την κοινωνία.

Η εικόνα εκατοντάδων πολιτών που μένουν εκτός από μια δημοκρατική ενημέρωση ενός αιρετού της αντιπολίτευσης με θέματα που αφορα τους συμπολίτες μας δεν μπορεί να θεωρηθεί μια απλή αστοχία. Είτε πρόκειται για οργανωτική ανεπάρκεια είτε για συνειδητή επιλογή, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο αποκλεισμός της κοινωνίας από τον δημόσιο διάλογο. Και αυτό πλήττει τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας.

Την ίδια στιγμή, όταν η δημόσια παρουσία της δημοτικής αρχής εστιάζει σε εκδηλώσεις, εορτασμούς και μια γενικότερη εικόνα ευθυμίας, δημιουργείται ένα έντονο αίσθημα ασυνέπειας. Όχι επειδή οι πολιτιστικές ή κοινωνικές δραστηριότητες δεν έχουν θέση — κάθε άλλο. Αλλά επειδή η προτεραιοποίηση της εικόνας, την ώρα που υπάρχουν σοβαρά ζητήματα συμμετοχής και διαφάνειας, στέλνει λάθος μήνυμα.

Η τοπική διοίκηση δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο πρόσωπα: ένα κλειστό προς τους πολίτες και ένα εξωστρεφές προς την προβολή. Η αξιοπιστία της χτίζεται μέσα από τη συνέπεια. Από την ικανότητα να διασφαλίζει ότι κάθε πολίτης έχει πρόσβαση, φωνή και ρόλο στις διαδικασίες που τον αφορούν.

Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι η εικόνα, αλλά η ουσία. Δεν είναι η πρόσκαιρη εντύπωση, αλλά η σταθερή εμπιστοσύνη. Και αυτή δεν μπορεί να οικοδομηθεί όταν οι πόρτες παραμένουν κλειστές για τους πολλούς.

Σε μια δημοκρατία, η συμμετοχή δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα. Και η ευθύνη της διασφάλισής του βαραίνει πρώτα και κύρια εκείνους που ασκούν διοίκηση.

Αυτή η διοίκηση είναι μια διοίκηση της πλάκας!