ΟΙ “ΝΕΕΣ ΗΜΕΡΕΣ” ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΡΘΑΝ ΠΟΤΕ ΚAΙ ΑΠΟ ΤΙΣ “ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΙΔΕΕΣ” ΣΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΑΡΘΡΑ (ΕΙΔΗΣΕΙΣ)ΕΛΛΑΔΑΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ 15 Μαΐου 2026 fonisalaminas
Γράφει η Υβόνη Αραβανή
Δημοτικός Σύμβουλος
από την έντυπη “ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ”
Υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη τακτική της διοίκησης Παναγόπουλου, που δεν αφήνει πλέον περιθώρια παρερμηνείας. Κάθε υγιής αντίλογος, κάθε τεκμηριωμένη κριτική, κάθε φωνή που ζητά το αυτονόητο, βαφτίζεται συλλήβδην «τοξικότητα». Όχι γιατί είναι πράγματι τοξική, αλλά γιατί βολεύει. Λειτουργεί ως άλλοθι για μια διοίκηση που αδυνατεί να δώσει τις λύσεις που υπόσχονταν προεκλογικά, που αδυνατεί να απαντήσει επί της ουσίας και επιλέγει να απαξιώσει αντί να λογοδοτήσει.
Την ίδια στιγμή, αντί για σχέδιο, σοβαρότητα και μετρήσιμα αποτελέσματα, επενδύει συστηματικά στον εντυπωσιασμό. Επικοινωνιακές εξάρσεις, υπερβολές και, όταν χρειαστεί, δόσεις τρομολαγνείας! Η πρόσφατη ανακοίνωση για τα λάδια σε δρόμο του νησιού, με τη δραματική φράση «κάποιοι θέλουν νεκρούς», δεν ήταν απλώς ατυχής. Ήταν ενδεικτική μιας νοοτροπίας που επιχειρεί να καλλιεργήσει φόβο και να προκαλέσει τη λύπηση των πολιτών, παρουσιάζοντας μια διοίκηση που δήθεν πολιορκείται από σκοτεινούς αντιπάλους. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πως όταν δεν μπορείς να διαχειριστείς τα προβλήματα, τα μεγεθύνεις επικοινωνιακά για να τα μετατρέψεις σε άλλοθι.
Το έχουμε ξαναζήσει στο παρελθόν.
Όλοι θυμόμαστε το αμίμητο πολιτικό παραλήρημα του δημάρχου σε δημοτικό συμβούλιο,
«Ρε αλήτες, ρε λαμόγια βάλατε φωτιά στο αντλιοστάσιο για να κάνετε αντιπολίτευση στον Παναγόπουλο», απόσπασμα από ένα στρατηγικά επιλεγμένο κομμάτι από ένα «πόρισμα» που δεν βγήκε ποτέ στη δημοσιότητα γιατί δεν βόλευε…
Κι εκεί κάποιοι «σκοτεινοί υποχθόνιοι άνθρωποι» ήθελαν να κάνουν κακό στους πολίτες για να κάνουν αντιπολίτευση.
Μία ακραία πολιτική τρομολαγνία που επιδιώκει να δημιουργήσει μία φοβισμένη κοινωνία που ως γνωστόν είναι εύκολο να χειραγωγηθεί.
Παράλληλα, παρατηρείται μια συστηματική απαξίωση ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν. Ενεργοί πολίτες με γνώση, εμπειρία και κοινωνική αναγνώριση δεν αντιμετωπίζονται ως σύμμαχοι για το κοινό καλό, αλλά ως ενοχλητικές παρουσίες όταν δεν γίνονται προπαγανδιστές της «χρηστής διοίκησης». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη παραίτηση του Γιώργου Αθανασίου, ενός ανθρώπου με γνώσεις και κύρος, ο οποίος δεν τοποθετήθηκε τυχαία στη θέση του Δημοτικού Συμβούλιου του Λιμενικού Ταμείου Σαλαμίνας από την αντιπολίτευση. Η επιλογή του ήταν αξιοκρατική από τις αδιαμφισβήτητες γνώσεις του στο αντικείμενο, για τη βελτίωση θεμάτων που αφορά το Λιμενικό Ταμείο.
Η αντιμετώπισή του, όμως, όχι. Η συνεχής υποτίμηση και απαξίωση στο πρόσωπο του αλλά και στο ρόλο του, δεν του άφησαν περιθώρια. Και όταν τέτοιοι άνθρωποι αποχωρούν, το πρόβλημα είναι βαθιά διοικητικό και κοινωνικό.
Και ενώ ρητορικά ζητούνται «προτάσεις» από την αντιπολίτευση, η πραγματικότητα τους διαψεύδει γιατί όσες κατατέθηκαν απορρίφθηκαν στο σύνολό τους. Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν αναλογιστεί κανείς τι συμβαίνει στο φετινό Συμβούλιο Πολιτικής Προστασίας (ΤΕΣΟΠΠ). Εκεί, ο δήμαρχος επέλεξε από φέτος να εξαιρέσει το μέλος της αντιπολίτευσης, δηλαδή εμένα, προφανώς επειδή η παρουσία μου σήμαινε και την ανάδειξη των κακώς κειμένων. Και μάλιστα όχι σε κλειστό κύκλο, αλλά παρουσία θεσμικών παραγόντων όπως της Περιφέρειας, Τροχαίας, Αστυνομίας, Πυροσβεστικής κλπ . Φυσικά μέχρι σήμερα στο συμβούλιο ΤΕΣΟΠΠ δεν περιορίστηκα μόνο στην κριτική, αλλά κατέθετα συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες προτάσεις. Όταν, λοιπόν, η διοίκηση αποφεύγει ακόμη και αυτό το επίπεδο διαλόγου, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ιδεών αλλά είναι η άρνηση να ακουστούν.
Το πιο σημαντικό είναι και πρέπει να σημειωθεί, ότι οι πολίτες έχουν αρχίσει να αλλάζουν στάση. Δεν σιωπούν, δεν ανέχονται, δεν αρκούνται σε υποσχέσεις και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ζητούν, διεκδικούν, απαιτούν τα αυτονόητα που στερήθηκαν επί σχεδόν επτά χρόνια.
Και, ναι, το πιθανότερο είναι ότι πολλοί από αυτούς θα εισπράξουν την ίδια απαξίωση.
Θα χαρακτηριστούν κι αυτοί «τοξικοί».
Αλλά εδώ βρίσκεται και η ουσία. Όσο μεγαλώνει ο κύκλος των «τοξικών», τόσο μεγαλώνει και η αλήθεια που δεν χωράει πια κάτω από το χαλί. Γιατί αυτοί οι «τοξικοί» δεν είναι τίποτα άλλο από πολίτες που νοιάζονται, ζητούν και κρίνουν.
Και τότε, τα συνθήματα περί «νέων ημερών και σύγχρονων ιδεών» αρχίζουν να αδειάζουν.
Γιατί οι νέες ημέρες δεν έρχονται με λόγια, αλλά με πράξεις. Και οι σύγχρονες ιδέες δεν φοβούνται την κριτική αλλά την χρειάζονται.
Αν κάτι τελειώνει, σίγουρα δεν είναι η «τοξικότητα».
Είναι η ανοχή. Και όταν τελειώνει η ανοχή, αρχίζουν οι αλλαγές…
