του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Όλοι εμείς, οι οποίοι έχουμε κάποια σχετική ηλικία, συχνά αναθυμούμαστε τα περασμένα, -και καλό κάνει αυτό-, και μετράμε τις διαφορές ανάμεσα στο τότε, -ότε ήμασταν παιδιά και έφηβοι-, και το σήμερα, και εκούσια ή ακούσια, κάνουμε συγκρίσεις και ανάλογα διαπιστώνουμε, συγκρίνουμε και κρίνουμε το σήμερα απέναντι στο χθες.
Για παράδειγμα, φτώχεια αντιμετωπίζαμε, λίγο έως πολύ τότε, φτώχεια λίγο έως πολύ βιώνουμε και σήμερα. Όμως, η φτώχεια εκείνη, δεν μας πλήγωνε όπως αυτή των ημερών μας, γιατί όλα ήσαν διαφορετικά, έτσι που να την αντέχουμε, καθώς η κοινωνία μας ήταν πιο αγνή, λιγότερο απαιτητική, αρκούντως αλληλέγγυα, καθαρά ανθρώπινη και συναισθηματική.
Έτσι σκέπτομαι και ειλικρινώς λυπάμαι και πότε-πότε απογοητεύομαι για το κατάντημα της κοινωνίας μας σήμερα, η οποία άσκεπτα και άσκοπα ακολουθεί τον δρόμο της καταστροφής και της αποσύνθεσης.
Αντιμετωπίζουμε κάθε ημέρα την νέα πορεία πραγμάτων, τόσο παγκοσμίως, όσο και στον τόπο μας και ίσως κάποιοι ακόμη έχουμε παραμείνει αμεταποίητοι λάτρεις του ωραίου παρελθόντος, και μας ενοχλούν μετά θλίψεως περισσής, ιδιαιτέρως δε, αυτά που αγγίζουν και θλίβουν εμάς τους τελευταίους, ίσως-, ευαίσθητους.
Στην χώρα, τουτέστιν, όπου γεννήθηκε και τράνεψε ο Πολιτισμός, στην χώρα των ευαισθησιών και της καλώς εννοούμενης προόδου, της αγάπης και της φιλίας, στην χώρα των ιδανικών και της υπερηφάνειας, αναλλοίωτο παράδειγμα προς μίμησιν και φωτοδότρα δύναμη της Οικουμένης, συντελούν των του χρόνου και της κακώς εννοούμενης προόδου, τα πάντα γύρισαν προς το κακό και συνεχώς αυτό, γίνεται χειρότερο.
Σταχυολογώ, ορισμένα εξ’ αυτών, τα οποία συμβαίνουν και βλάπτουν και πονούν. Δολοφονίες, βιαιοπραγίες, παράνομες εγκληματικές οργανώσεις, δολιοφθορές, απαξιώσεις κοινωνικών δομών, παιδική και εφηβική παραβατικότητα, ληστείες, απάτες, τοξικότητα, διαφθορά, παράνομος πλουτισμός, φτωχοποίηση, έκκληση των ηθών, ενδοοικογενειακή βία, βιασμοί, εκβιασμοί, σκάνδαλα, πόλεμοι, κακουργήματα…
Φοβάσαι να βγεις στους δρόμους, φοβάσαι ακόμη και να μένεις στο σπίτι σου, δεν έχεις εμπιστοσύνη πλέον σε κανέναν, φυλάγεσαι από παντού, σε κυνηγούν από παντού, νιώθεις έρμαιο της τύχης σου, μίας τύχης που συνολικά αγγίζει, τρομάζει και καθηλώνει όλη τη χώρα, όλους τους ανθρώπους.
Πέρα σαν ανεπιστρεπτί οι καιροί, όπου όλοι ήσαν για τον έναν και ο ένας για όλους, η εποχή της αγάπης και της αλληλεγγύης, όπου η γειτονιά ήταν οικογένεια και αρμονικά συμβίωναν και έκλαιγαν και χαίρονταν όλοι μαζί, ανάλογα με τα όσα αντιμετώπιζαν και ο ένας έκανε δικά του τα βάσανα των άλλων, και μοιράζονταν τις χαρές τους.
Ξεθώριασαν όλα αυτά, όλα τα καλά και έσβησαν. Η παλαιότερη έκφραση «ο θάνατός σου, η ζωή μου», ισχύει, ενεργεί και επαληθεύεται. Παντού επικρατεί ο ατομισμός, παντού επιβιώνουν οι πονηροί και φυτοζωούν με φόβους οι αθώοι στην ψυχή και το πνεύμα. Η οικογένεια, όλο και περισσότερο «διαλύεται». Καθένας για τον εαυτό του και τα συμφέροντά του. Η κοινωνία μας σήπεται. Ένας παραλογισμός συμπεριφορών όπου οι ασυλλόγιστοι πόλεμοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, παρασύροντες συχνά την Ανθρωπότητα στο χείλος του γκρεμού.
Η Επιστήμη, προοδεύει, αλλά πολλές ευρεσιτεχνίες της, αποβαίνουν σε βάρος της Γης και τον κατοίκων της. Οι νόμοι καταπατώνται. Τα ήθη εκλύονται και οδηγούν στην άβυσσο της ηθικής. Και η κατάσταση αυτής της αποσύνθεσης, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, επαυξάνεται συνεχώς κατά γεωμετρικήν πρόοδον.
Λυπάμαι για όλον τον κόσμο, για όλους τους Ανθρώπους, για όλα τα κράτη της Γης, και περισσότερο για την χώρα μου. Αλλά δεν έχω την δυνατότητα να σταματήσω το κακό, το οποίο συνεχώς διογκούται.
