Η παρέα του 5×5

Κάποτε ήταν η παρέα του απογεύματος. Εκείνη που μαζευόταν στο γηπεδάκι με τις φόρμες, τα πειράγματα και τις αιώνιες συζητήσεις για μπάλα, καφέ και «τι θα κάναμε εμείς αν διοικούσαμε αυτόν τον τόπο».

Κανείς τότε δεν φανταζόταν πως μια μέρα η παρέα του 5×5 θα κρατούσε στα χέρια της τη διοίκηση ενός ολόκληρου δήμου. Και μάλιστα ενός δήμου σαν τη Σαλαμίνα — ενός τόπου με προβλήματα τόσο μεγάλα που ούτε οι λακκούβες δεν χωρούν πια στους δρόμους.

Στην αρχή όλα έμοιαζαν σχεδόν ρομαντικά. «Δικά μας παιδιά», έλεγαν κάποιοι. Άνθρωποι της γειτονιάς, γνωστοί, καθημερινοί, με άποψη για όλα και λύση για τα περισσότερα. Άλλωστε στο γηπεδάκι όλοι ξέρουν καλύτερα από τον προπονητή. Και στην πολιτική, όπως αποδείχθηκε, όλοι πιστεύουν ότι μπορούν να παίξουν βασικοί χωρίς προπόνηση.

Έτσι, η παρέα μπήκε στο δημαρχείο όπως έμπαινε παλιά στα αποδυτήρια: με φωνές, αυτοπεποίθηση και χτυπήματα στην πλάτη. Μόνο που το παιχνίδι είχε αλλάξει. Εκεί που κάποτε διαφωνούσαν για το αν ήταν πέναλτι, τώρα έπρεπε να αποφασίσουν για καθαριότητα, υποδομές, πολεοδομία, κυκλοφοριακό, περιβάλλον και καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων.

Και τότε άρχισαν τα δύσκολα. Γιατί ο δήμος δεν είναι τουρνουά Κυριακής. Δεν διοικείται με παρέες, ούτε με συνθήματα του τύπου «έλα μωρέ, θα το φτιάξουμε».

Η πραγματικότητα της Σαλαμίνας είναι πιο σκληρή από έναν κακό αγωνιστικό χώρο. Δρόμοι εγκαταλελειμμένοι, πίεση στις υποδομές, αυθαίρετα δεκαετιών, σκουπίδια, κυκλοφοριακή ασφυξία, περιοχές που θυμίζουν περισσότερο πρόχειρο οικισμό παρά νησί δίπλα στην πρωτεύουσα.

Κι όμως, η παρέα συνέχιζε πολλές φορές να λειτουργεί σαν να βρίσκεται ακόμη στο καφενείο μετά τον αγώνα. Με προσωπικές ισορροπίες, μικρές εσωτερικές κόντρες, δημόσιες φωτογραφίες, πανηγυρισμούς για τα αυτονόητα και μια μόνιμη αγωνία για την εικόνα. Σαν να είχε μεγαλύτερη σημασία το ποιος θα βγει μπροστά στη φωτογραφία παρά το αν λύθηκε πραγματικά κάποιο πρόβλημα.

Στη Σαλαμίνα, βέβαια, οι κάτοικοι έχουν μάθει να ξεχωρίζουν το πυροτέχνημα από το έργο. Βλέπουν. Συγκρίνουν. Θυμούνται. Ξέρουν ότι ένας τόπος δεν αλλάζει με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ούτε με φιέστες εγκαινίων. Αλλάζει με σχέδιο, επιμονή και ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι η διοίκηση δεν είναι παρέα — είναι ευθύνη.

Το πιο παράξενο όμως δεν είναι ότι μια παρέα βρέθηκε να διοικεί. Αυτό συμβαίνει συχνά στην ελληνική πραγματικότητα. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι όταν η εξουσία παραμένει στο επίπεδο της παρέας. Όταν οι αποφάσεις παίρνονται με λογική αποδυτηρίων και όχι θεσμών. Όταν η κριτική θεωρείται «γκρίνια» και η διαφωνία αντιμετωπίζεται σαν προσωπική επίθεση.

Κάπως έτσι, ένας τόπος με τεράστιες δυνατότητες συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από μικρές νοοτροπίες. Και η Σαλαμίνα μένει συχνά μετέωρη ανάμεσα σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει και σε αυτό που τελικά της επιτρέπουν να είναι.

Η παρέα του 5×5 ίσως είχε καλές προθέσεις. Αλλά οι δήμοι δεν χρειάζονται μόνο προθέσεις. Χρειάζονται γνώση, σοβαρότητα, συνέχεια και ανθρώπους που να καταλαβαίνουν ότι η διοίκηση ενός τόπου δεν είναι αγώνας επίδειξης. Είναι καθημερινή μάχη ευθύνης — χωρίς χειροκρότημα στο τέλος του ημιχρόνου.

Ενεργοί πολίτες ” Η ελιά της Όρσας”