Τα πολιτικά πυροτεχνήματα και η σκληρή πραγματικότητα στο νησί της Σαλαμίνας.

Η Σαλαμίνα είναι ένα νησί με ιστορία, γεωγραφική σημασία και ανθρώπους που επιμένουν να ζουν και να δημιουργούν δίπλα στην Αθήνα, αλλά συχνά μακριά από την προσοχή της πολιτείας. Ένα νησί που θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο ποιότητας ζωής, πολιτισμού και θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Αντί γι’ αυτό, εδώ και χρόνια βρίσκεται εγκλωβισμένο ανάμεσα σε πρόχειρες πολιτικές υποσχέσεις, μικροκομματικές αντιπαραθέσεις και μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα πιο δύσκολη για τους κατοίκους του.

Κάθε εκλογική περίοδος μοιάζει ίδια. Εξαγγελίες, μεγάλα λόγια, σχέδια «ανάπτυξης», φωτογραφίες, δημόσιες σχέσεις και πολιτικά πυροτεχνήματα που λάμπουν για λίγο και ύστερα σβήνουν αφήνοντας πίσω τους τα ίδια προβλήματα.

Οι πολίτες ακούν συνεχώς για έργα που έρχονται, για «νέα εποχή», για τουριστική αξιοποίηση και για υποσχόμενες επενδύσεις. Όμως η πραγματικότητα στο νησί παραμένει σκληρή και επίμονη. Η καθημερινότητα στη Σαλαμίνα δεν καθορίζεται από τις προεκλογικές αφίσες αλλά από την κατάσταση των δρόμων, την πίεση στις υποδομές, τα προβλήματα καθαριότητας, την περιβαλλοντική επιβάρυνση και την αίσθηση εγκατάλειψης που βιώνουν πολλές περιοχές.

Το κυκλοφοριακό χάος, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες, η αυθαίρετη δόμηση δεκαετιών, οι ελλείψεις σε οργανωμένους δημόσιους χώρους και η διαρκής πίεση στο φυσικό περιβάλλον δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που δεν λύνεται με επικοινωνιακές καμπάνιες.

Ταυτόχρονα, η Σαλαμίνα κουβαλά και ένα βαθύτερο πρόβλημα: την απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Οι αποφάσεις συχνά λαμβάνονται αποσπασματικά, με ορίζοντα την επόμενη εκλογική αναμέτρηση και όχι την επόμενη γενιά. Έργα ξεκινούν χωρίς ολοκληρωμένο σχεδιασμό, παρεμβάσεις γίνονται χωρίς συνοχή και οι πολίτες βλέπουν συχνά την πολιτική να εξαντλείται στη διαχείριση της εικόνας αντί της ουσίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον μεγαλώνει και η κοινωνική απογοήτευση. Πολλοί κάτοικοι αισθάνονται ότι η φωνή τους ακούγεται μόνο όταν πλησιάζουν οι κάλπες. Η συμμετοχή στα κοινά μειώνεται, η δυσπιστία αυξάνεται και η αίσθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει» γίνεται κυρίαρχη.

Αυτή όμως είναι ίσως η πιο επικίνδυνη εξέλιξη για έναν τόπο. Όχι η σύγκρουση, αλλά η παραίτηση. Και όμως, η Σαλαμίνα διαθέτει δυνατότητες που παραμένουν αναξιοποίητες. Η ιστορική της ταυτότητα, η ναυτική της παράδοση, οι φυσικές της ομορφιές και η εγγύτητα με την πρωτεύουσα θα μπορούσαν να στηρίξουν ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης.

Ένα μοντέλο που να βασίζεται στον σεβασμό του περιβάλλοντος, στον πολιτισμό, στις βιώσιμες υποδομές και στην πραγματική ενίσχυση της τοπικής κοινωνίας. Αυτό όμως απαιτεί πολιτική βούληση, σχέδιο και κυρίως ειλικρίνεια.

Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλα πολιτικά πυροτεχνήματα. Δεν χρειάζονται νέες υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες, συγκεκριμένες προτεραιότητες και ανθρώπους που να αντιμετωπίζουν το νησί όχι ως πεδίο πολιτικής προβολής αλλά ως ζωντανή κοινωνία με πραγματικές ανάγκες.

Η Σαλαμίνα δεν έχει ανάγκη από άλλη μία προεκλογική παράσταση. Έχει ανάγκη από σοβαρότητα, διαφάνεια και ένα όραμα που να ξεπερνά τον εκλογικό κύκλο. Γιατί η σκληρή πραγματικότητα του νησιού δεν κρύβεται πίσω από συνθήματα. Τη ζουν καθημερινά οι κάτοικοί του.

Σεβάχ ο θαλασσινός