Ο Άγιος της ζωής της

Η ιστορία της Αγγελικής Τούτση

Η ιστορία της Αγγελικής Τούτση δεν αρχίζει με τη σημερινή διαμάχη για τον
Άγιο Γιάννη. Αρχίζει πολλά χρόνια νωρίτερα, στη Σαλαμίνα, και συνδέεται με
μια οικογένεια, μια μητέρα που έλειψε από τη ζωή της από τότε που ήταν
μωρό και έναν μικρό βυζαντινό ναό που έμελλε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι
της δικής της ιστορίας.
Το 1945 η μητέρα της, η Λευκή Πάλλα, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της
στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη Ρέστη. Εκεί υπήρχαν τα σπίτια και τα κτήματα
της οικογένειας και ο Άγιος Ιωάννης. Η περιοχή ήταν τότε αραιοκατοικημένη
και ο ναός αποτελούσε ένα από τα σταθερά σημεία της.
Η Αγγελική ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Όταν γεννήθηκε, η μητέρα
της αρρώστησε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η Αγγελική ήταν μόλις δέκα
ημερών.
Μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια για τη μητέρα της. Όταν αργότερα
έμαθε ότι η πραγματική της μητέρα βρισκόταν εκεί, θέλησε να τη δει.
Η συνάντηση ήταν δύσκολη. Η μητέρα της δεν την αναγνώρισε. Ήταν φυσικό,
αφού την είχε αφήσει όταν ήταν μόλις δέκα ημερών.
Όταν τελείωσε το επισκεπτήριο, η μητέρα της παρακαλούσε να την πάρουν
από εκεί. Η δεκατριάχρονη Αγγελική την πλησίασε και της είπε:
«Μην κλαίτε, θα έρθω εγώ και θα σας πάρω».
Και το έκανε.
Άρχισε να ψάχνει τι χρειαζόταν για να μπορέσει να πάρει τη μητέρα της από
το νοσοκομείο. Όταν τη ρώτησαν πώς θα μπορούσε να τη συντηρήσει,
απάντησε:
«Θα δουλεύω και θα τη ζήσω τη μαμά».
Το 1969 κατάφερε να την πάρει από το νοσοκομείο και να τη φέρει στη
Σαλαμίνα.
Η ζωή της, όμως, παρέμεινε ένας διαρκής αγώνας.
Δούλεψε όπου μπορούσε. Έραβε πλεκτά, καθάριζε σπίτια και προσπαθούσε
να μεγαλώσει το παιδί της και να φροντίσει τη μητέρα της.
Κάπου βρέθηκε στη ΔΕΗ.
Αρχικά δεν γνώριζε καν τι ακριβώς ήταν η δουλειά που της είχαν βρει. Πήγε,
όμως, και έμεινε.

Για τα επόμενα 29 χρόνια, η ΔΕΗ έγινε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια
της ζωής της. Εκεί εργάστηκε, δημιούργησε σχέσεις και βρήκε ανθρώπους
που τη στήριξαν.
Όταν μιλά για εκείνα τα χρόνια, δεν περιγράφει απλώς μια εργασία.
«Η ΔΕΗ ήταν η μάνα μου, οι συνάδελφοι ήταν τα αδέλφια μου».
Η φράση αυτή λέει πολλά για μια γυναίκα που χρειάστηκε πολλές φορές στη
ζωή της να δημιουργήσει μόνη της την οικογένεια και το στήριγμα που
χρειαζόταν.
Και η ζωή της στη Σαλαμίνα συνεχιζόταν.
Εκεί έμενε. Εκεί μεγάλωνε το παιδί της. Εκεί ζούσε η μητέρα της. Εκεί υπήρχε
και ο Άγιος Γιάννης.
Ο ναός δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στη ζωή της.
Υπήρχε από πάντα.
Ήταν συνδεδεμένος με τα παιδικά της χρόνια, με την οικογένεια και με τις
αναμνήσεις της. Ήταν ένας χώρος στον οποίο είχε καταφύγει ακόμη και όταν
ήταν παιδί και ήθελε να ξεφύγει από τις δύσκολες στιγμές στο σπίτι.
Με τα χρόνια η Αγγελική άρχισε να ασχολείται ενεργά με τον Άγιο Γιάννη.
Και εδώ βρίσκεται το σημείο που η δική της αφήγηση αποκτά ιδιαίτερη
σημασία.
Δεν λέει ότι απλώς τον βρήκε και τον κράτησε όπως ήταν.
Λέει ότι έβαλε πράγματα, χρόνο, χρήματα, προσωπική εργασία και πολύ
κόπο για να τον περιποιηθεί και να τον κάνει έναν ζωντανό χώρο.
Τον φρόντισε, ασχολήθηκε με τον χώρο γύρω του και προσπάθησε να τον
κρατήσει ανοιχτό στους ανθρώπους.

Στον Άγιο Γιάννη, όπως περιγράφει, γίνονταν γιορτές, Πάσχα, Χριστούγεννα
και η γιορτή του Αγίου. Περνούσαν άνθρωποι που μπορούσαν να πιουν έναν
καφέ ή ένα νερό, να φάνε κάτι. Υπήρχαν παιδιά και ηλικιωμένοι που
μπορούσαν να βρουν έναν χώρο προσφοράς και φιλοξενίας.
Αυτό είναι το βασικό στοιχείο της δικής της πλευράς:
Για την Αγγελική, ο Άγιος Γιάννης δεν ήταν ένας κλειστός ναός. Ήταν
ένας χώρος που έπρεπε να έχει ζωή.
Δεν υποστηρίζει ότι ο ναός της ανήκει. Άλλωστε, όπως η ίδια αναφέρει,
πρόκειται για βυζαντινό ναό που ανήκει στην Αρχαιολογία. Η σχέση της με τον
χώρο, όπως την περιγράφει, είναι διαφορετική: είναι μια σχέση ζωής,
οικογένειας, μνήμης και προσωπικής φροντίδας.

Και ύστερα ήρθε η σύγκρουση.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Αγγελικής, το 2023 άρχισε η αντιπαράθεση με
τον εφημέριο ιερέα του Αγίου Νικολάου.
Η ίδια θυμάται ένα Ψυχοσάββατο έξω από τον Άγιο Γιάννη. Εκεί, όπως
περιγράφει, ο εφημέριος ιερέας του Αγίου Νικολάου. της ανακοίνωσε ότι θα κινηθεί
δικαστικά εναντίον της.
Από εκείνη τη στιγμή η σχέση της με τον χώρο άλλαξε.
Η Αγγελική υποστηρίζει ότι ο εφημέριος ιερέας του Αγίου Νικολάου. άρχισε να παρουσιάζει
τον Άγιο Γιάννη με έναν τρόπο που δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα που
είχε εκείνη από τα χρόνια που τον φρόντιζε.
Εκείνη απαντά με όσα έκανε.
Με τις εργασίες.
Με όσα πρόσθεσε.
Με την καθημερινή φροντίδα.
Με τις γιορτές.
Με τους ανθρώπους που περνούσαν από εκεί.
Με την προσπάθεια να παραμείνει ο χώρος ζωντανός.
Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε στις 24 Απριλίου 2026.
Σύμφωνα με την αφήγησή της, εκείνη την ημέρα βρέθηκαν στον Άγιο Γιάννη
αστυνομικοί, κλειδαράδες, δικαστική επιμελήτρια και άλλα πρόσωπα.
Θυροκολλήθηκε έγγραφο και άλλαξαν οι κλειδαριές.
Η Αγγελική βρέθηκε έξω από τον χώρο.
Τα πράγματά της βγήκαν έξω από την εκκλησία και, όπως υποστηρίζει,
κάποια από αυτά κρατήθηκαν.
Όμως για εκείνη το ζήτημα δεν ήταν τα πράγματα.
Ήταν η πόρτα που έκλεισε.
Γιατί ο Άγιος Γιάννης ήταν ο χώρος στον οποίο πήγαινε όταν είχε ανάγκη να
ηρεμήσει.
«Πήγαινα και αναπαυόμουνα στον Άγιό μου».
Εκεί προσευχόταν. Εκεί αισθανόταν ότι μπορούσε να αφήσει για λίγο στην
άκρη τα προβλήματά της.
Γι’ αυτό και η φράση της για όσα συνέβησαν είναι χαρακτηριστική:

«Μου στερήσανε ότι καλύτερο στη ζωή μου, την παρηγοριά μου, του
Αγίου μου».
Η Αγγελική δεν περιγράφει απλώς μια διαφωνία γύρω από τη χρήση ενός
χώρου.
Περιγράφει την αίσθηση ότι της αφαιρέθηκε κάτι που είχε αποτελέσει σταθερό
σημείο στη ζωή της.
Και ίσως γι’ αυτό, όταν μιλά για το τέλος της ζωής της, επιστρέφει πάλι στον
Άγιο Γιάννη.
Δεν μιλά για χρήματα ή περιουσίες.
Μιλά για τον Άγιο της.
Και λέει μια φράση που συμπυκνώνει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη
σχέση της μαζί του:
«Μαζί με το φέρετρό μου, θα έπαιρνα και τον Άγιό μου».
Δεν είναι μια φράση που χρειάζεται εξήγηση.
Είναι η ίδια η εξήγηση.
Ο Άγιος Γιάννης ήταν εκεί όταν ήταν παιδί.
Ήταν μέρος της οικογενειακής της ιστορίας.
Ήταν εκεί όταν πάλευε να πάρει τη μητέρα της από το νοσοκομείο.
Ήταν εκεί στα χρόνια της δουλειάς και της οικογένειάς της.
Και ήταν εκεί όταν η ίδια χρειάζονταν έναν χώρο για να αναπαυθεί.
Γι’ αυτό η σημερινή διαμάχη, από τη δική της πλευρά, δεν αφορά μόνο έναν
ναό.
Αφορά έναν τόπο μέσα στον οποίο έχει αποτυπωθεί μια ολόκληρη ζωή.
Και απέναντι σε αυτή την προσωπική ιστορία βρίσκεται σήμερα η σύγκρουση
με τον εφημέριο ιερέα του Αγίου Νικολάου.
Η Αγγελική επιμένει σε κάτι απλό:
«Οι εκκλησίες να ανοίγουνε, όχι να κλείνουνε».
Αυτό είναι το μήνυμα της δικής της πλευράς.
Και ίσως τελικά αυτός είναι ο λόγος που ο Άγιος Γιάννης έχει για εκείνη τόσο
μεγάλη σημασία.
Δεν είναι απλώς ο ναός στον οποίο πήγαινε.
Είναι ο Άγιος της ζωής της.