ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Θυμάμαι τον τίτλο τού σπουδαίου μυθιστορήματος του Φεοντόρ Ντοστογιέφσκυ «Έγκλημα και Τιμωρία», και  αναλογίζομαι την απέναντι και αντίθετη πλευρά, όταν αυτό, βέβαια, εξιχνιασθεί και κάποιες φορές και για διάφορους λόγους μείνει ατιμώρητο.

Φυσικά, το κάθε έγκλημα, τιμωρείται ανάλογα με την σοβαρότητά του, ως προς το τί επέφερε και κατά ποίον τρόπον εξελίχθηκε.  Δικαστής δεν είμαι, αλλά έτσι νομίζω πως είναι το σωστό, καθώς μάλιστα παρατηρώ και πως έτσι γίνεται.

Αυτή όμως η κατά κάποιον τρόπο ελαστικότητα, φαίνεται να ενθαρρύνει κάποιους παραβατικούς, οι οποίοι συχνά και αφελώς πιστεύουν πως κάτω από ορισμένες συνθήκες θα θεωρηθούν μη ένοχοι, θα απαλλαγούν, ή το πολύ-πολύ να καταδικασθούν ελαφρά, με αναστολή.

Έτσι, λοιπόν, αποθρασύνονται, τα παίζουν όλα για όλα και παρατηρούμε συνεχώς να αυξάνονται οι παραβατικοί και να επαναλαμβάνουν τις διάφορες παραβατικές πράξεις τους, καθώς ευελπιστούν στην σχετική άφεση αμαρτιών, κατόπιν μίας ευνοϊκής δικαστικής κρίσης και απόφασης.

Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε στις ειδήσεις πως αμετανόητοι παραβατικοί συλλαμβάνονται, απολογούνται και επειδή εμπίπτουν σε ενέργειες πλημμελήματος, αφήνονται ελεύθεροι και πρόθυμοι να επαναλάβουν.

Μικρά ατιμώρητα εγκλήματα, επιζήμια για όσους τα υφίστανται, και που συχνά οδηγούν σε μεγαλύτερα.