ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΣΧΕΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΥΣΟΥΝ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ;

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Πολύ συχνά, τον τελευταίο καιρό, αναρωτιέμαι, -σκέπτομαι ότι μαζί με εμένα και πάρα πολλοί άλλοι-, για το πώς έχει καταντήσει πλέον η χώρα μας και εμείς προσποιούμαστε πως δεν καταλαβαίνουμε απολύτως τίποτε, και συνεχίζουμε ακόμη να ονειρευόμαστε το πόσο ευτυχισμένοι διάγουμε τον βίο μας σαν Άνθρωποι, εκ των οποίων μύριοι όσοι χωρίς ίχνος ανθρωπιάς μέσα τους.

Παρακολουθώντας τα γεγονότα των ημερών από τις καθημερινές πληροφορίες, τις οποίες ευρέως προσεγγίζουμε μέσω κάθε Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά συχνά και δίπλα μας, δυσκολευόμαστε πλέον να αναγνωρίσουμε πως η χώρα μας έχει προσεγγίσει το ζενίθ τής απωλείας.

Στις χαλεπές και ημέρες τρόμου, τις οποίες βιώνουμε, ζούμε την φρίκη και την απελπισία, στην οποία μας οδηγούν τα κάθε είδους ποινικά και άλλα κολάσιμα εγκλήματα, τα οποία μάλιστα ανθούν ακόμη και μεταξύ ανηλίκων, οι οποίοι δέρνουν, μαχαιρώνουν, κλέβουν, οργανώνουν συμμορίες, ακόμη και ασχολούνται και με πολλά άλλα επιλήψιμα έως και εγκληματικά πάρεργα.

Σκόρπιες θεωρίες κάνουν ενίοτε την εμφάνισή τους, από πολλούς επαΐοντες και δοκησίσοφους, οι οποίοι εκ του μακρόθεν αναπτύσσουν τις σκέψεις τους, ενώ ουσιαστικά η ίδια η Πολιτεία δεν προβαίνει σε καταλυτικές ενέργειες πάταξης αυτών των καταστάσεων.

Μήπως επέστη ο χρόνος, κατά τον οποίον οι πολιτικοί μας, εκ των οποίων κάποιοι θα ορκιστούν σύντομα να υπηρετήσουν αυτήν την πατρίδα, μετά τις επικείμενες κοινοβουλευτικές εκλογές, να σκύψουν στο μέγιστο αυτό πρόβλημα και στις υποσχέσεις τους να προσθέσουν, με φρόνηση και επίγνωση,  και την άμεση και απόλυτη πάταξη αυτών των οδυνηρών καταστάσεων;