ΠΟΣΟ ΚΑΛΑ ΠΑΜΕ;

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Ας μου επιτραπεί να αμφιβάλλω, αν σε αυτή τη χώρα που οριστήκαμε να ζούμε, πάμε τόσο καλά, όσο θα έπρεπε, ή τουλάχιστον όσο θα θέλαμε και θα μπορούσαμε να το πετύχουμε.

Παρά δε, τις φιλότιμες προσπάθειες των Κυβερνώντων, κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, κάτι τέτοιο φαίνεται μάλλον ανέφικτο. Παρά τους νόμους, την καλή προαίρεση, τα όσα καλά μπορεί να συμβαίνουν έχουμε από την άλλη πλευρά και τα όσα κακά μας προκύπτουν, μέσα από συνθήκες που δημιουργούμε, ως επί το πλείστον και εμείς οι ίδιοι.

Καθημερινώς, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με του κόσμου τις αντιξοότητες και χίλια προβλήματα, τα οποία προκύπτουν εις βάρος μας και καθιστούν την διαβίωσή μας από δύσκολη, έως και προβληματική.

Στο ζενίθ η εγκληματικότητα σε όλη την χώρα, από ημεδαπούς και αλλοδαπούς, ακόμη και δολοφονίες μέσα στις ίδιες τις φυλακές, μεταξύ φυλακισμένων, ενώ στους δρόμους φοβάσαι να περπατάς ακόμη και την ημέρα, και επιπλέον ιδιαίτερα επισφαλείς βρισκόμαστε, ακόμη και μέσα στα σπίτια μας.

Όποιος θέλει, βγάζει ένα μαχαίρι, προτείνει ένα όπλο και σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του για να τον ληστέψει, είτε για να βιάσει, ή για να πουλήσει μαγκιά, συγγενικοί φόνοι, ενδοοικογενειακή βία, κανένας πλέον σεβασμός απέναντι στην οικογενειακή ζωή, συναισθήματα, τα οποία περνούν και στους εφήβους και τα παιδιά και παρατηρούμε καθημερινώς να εφαρμόζονται ανάρμοστες συμπεριφορές, ξεκινώντας από τις τρυφερές, ακόμη, ηλικίες των ατόμων.

Οι νόμοι καταπατούνται, έως και του σημείου να μην λαμβάνονται και καθόλου καθώς είναι πασιφανές πλέον ότι όλο και περισσότεροι τους παραβιάζουν.

Μέχρι ποίου σημείου θα μπορούσαν να εκτραπούν οι συνάνθρωποί μας, μεταβάλλοντες, με την πάροδο του χρόνου, σε ζούγκλα εγκλήματος;