Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΤΗΣΕΩΝ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Εντύπωση μου κάνει η προοδευτική εξέλιξη της χώρας μας, κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Μιλώ σαν απλός πολίτης, με ελάχιστες γνώσεις επί παντός, ο οποίος ωστόσο επηρεάζεται από τα γεγονότα γύρω μας.

Νέα προβλήματα, -διαβάζω πως- παρουσιάστηκαν στην εναέρια επικοινωνία, ένεκα βλαβών στα μηχανήματα παλαιού τύπου, τα οποία διαθέτει ο αερολιμένας Αθηνών. Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα, είχε σημειωθεί στις 6 Ιανουαρίου του 2006 και ένα δεύτερο παρουσιάστηκε προχθές, μικρότερο αυτή τη φορά, αλλά επίσης επικίνδυνο.

Οι Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας, το αναφέρουν και διαμαρτύρονται προς τους αρμοδίους, επισημαίνοντες δε, ότι ένα βασικό ανταλλακτικό, το οποίο έπρεπε να υπάρχει στο «οπλοστάσιο» καλής λειτουργίας στον τομέα επικοινωνίας τού αεροδρομίου, αξιολογείται ως προς το κόστος απόκτησής του από το 2024 και ακόμη δεν έχει τελεσφορήσει η άδεια αγοράς του για να νιώθουμε πιο ασφαλείς στις πτήσεις μας.

Αναρωτιέμαι, αν αυτό, δεν έχει αντίκτυπο και στον διεθνή τουρισμό, τον οποίον δεχόμαστε κατά εκατομμύρια κάθε χρόνο στην χώρα μας, και κατ’ επέκταση στην οικονομία τής χώρας, η οποία στηρίζεται σε αυτόν τον τουρισμό.

Άμεσα ανθρώπινο, ωστόσο, παραμένει το ότι διαρκώς επαπειλούνται ζωές ανθρώπων, ανά πάσα πτήση και για κάθε άνθρωπο, ο οποίος ταξιδεύει.

Φυσικά δε, δεν ταξιδεύουμε μόνον απλοί και ανώνυμοι άνθρωποι, αλλά και αυτή η ηγεσία όχι μόνο της χώρας μας, και όλων των χωρών του κόσμου, οι οποίοι αεροπορικώς μας επισκέπτονται.