ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΘΑ ΑΦΑΝΙΣΤΟΥΜΕ

του Ντίνου Σ. Κουμπάτη

Δύσκολοι οι καιροί για την γηραιά ήπειρο, αυτοί, τους οποίους διανύει τις τελευταίες δεκαετίες, χωρίς όμως να φαίνεται και να νοιάζει τους ηγέτες της, γι’ αυτό. Γιατί αυτοί έρχονται και παρέρχονται, προσπαθούν να κάνουν τυπικά την δουλειά τους, φεύγουν και τους αντικαθιστούν άλλοι, οι οποίο και αυτοί θα ακολουθήσουν την ίδια πορεία.

Και ωστόσο, η Ευρώπη έχει εισαχθεί εδώ και καιρό σε μια περίοδο ιστορικής πληθυσμιακής καθίζησης, η οποία συνεχώς επαυξάνεται ώσπου κάποια στιγμή να φτάσει στο απροχώρητο, χωρίς να διαφαίνονται επιστροφή και ανάνηψη.

Στον κυκεώνα αυτόν, ο οποίος απειλεί σύντομα να συρρικνώσει τους πληθυσμούς την πάλαι ποτέ κραταιάς ηπείρου, η Ελλάδα φαίνεται να βρίσκεται κυριολεκτικά «στο μάτι του κυκλώνα», γεγονός το οποίο  δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν, όσοι ορίζουν τις τύχες του συρρικνωμένου πληθυσμού της,

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της έκθεσης «World Population Prospects 2024 των Ηνωμένων Εθνών, η ευρωπαϊκή ήπειρος αναμένεται να χάσει 152,2 εκατομμύρια κατοίκους έως το 2100, ήτοι, θα υποστεί μια μείωση της τάξης του 20% σε σχέση με το 2025, το οποίο μόλις πριν ένα μήνα και κάτι, αφήσαμε πίσω μας.

Για την Ελλάδα, δε, οι εκτιμήσεις, βαρύνουν έτι περισσότερο. Η χώρα θα χάσει περίπου 3,7 εκατομμύρια κατοίκους μέχρι το τέλος του αιώνα. Από τα περίπου 10,4 εκατομμύρια σήμερα, ο πληθυσμός ενδέχεται να υποχωρήσει κάτω από τα 7 εκατομμύρια και με συνεχιζόμενη κάθετη πορεία.

Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, αποδίδεται σε πολλαπλά αίτια, όπως  χαμηλή γεννητικότητα, υψηλό κόστος ζωής, χαμηλές αμοιβές, αβεβαιότητα στην αγορά εργασίας, μαζική φυγή νέων στο εξωτερικό, ταχεία γήρανση του πληθυσμού. Οι γεννήσεις παραμένουν σταθερά λιγότερες από τους θανάτους, ενώ η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους επιδεινώνεται διαρκώς, με επιπτώσεις πίεσης στο ασφαλιστικό σύστημα, σε επιβάρυνση των δημόσιων οικονομικών και σε περιορισμένες αναπτυξιακές δυνατότητες.

Οι θάνατοι στην Ελλάδα, υπερτερούν κατά πολύ των γεννήσεων, οι οποίες αποφεύγονται ελλείψει οικονομικών πόρων των οικογενειών, αλλά και στην διαφυγή νεοτέρων ανθρώπων σε άλλες χώρες, όπου πιστεύουν να έχουν καλύτερη τύχη και δεν επιστρέφουν ποτέ ξανά.   

Έτσι, και η έλλειψη εργαζομένων, δημιουργεί την ανάγκη πρόσληψης εργατικού δυναμικού κατά χιλιάδες άτομα, από χώρες της Ανατολής, οι οποίοι νομίμως ή παρανόμως εισέρχονται στην χώρα μας, και την αμφιβολία, μήπως εις το απώτερον μέλλον αντικαταστήσουν γενικότερα τον απολεσθέντα ελληνικό πληθυσμό.