του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Θα παρακάμψω τα όσα ανεπίτρεπτα γίνονται σε όλη τη χώρα με λογής-λογής απεχθή εγκλήματα από ημεδαπούς και αλλοδαπούς, τόσο γιατί μετριούνται ανά δεκάδες καθημερινώς, όσο και επειδή τα διαβάζουμε, ακούμε, βλέπουμε στην τηλεόραση, αλλά και γιατί συμβαίνουν γύρω μας και πολλά από αυτά, τα παρακολουθούμε ιδίοις όμμασι.
Να φανταστείς δε, ότι «κατόρθωσαν» προχθές, να κλέψουν και κατασχεμένο μηχανάκι, από χώρο φύλαξης της Τροχαίας στα Χανιά επειδή δεν είχε άδεια κυκλοφορίας και πινακίδες, χωρίς οι «φύλακες» να πάρουν είδηση και τώρα το ψάχνουν.
Οι κακοποιήσεις ατόμων και δη ηλικιωμένων και ανυπεράσπιστων, καλά κρατούν και προοδεύουν. Στην Αθήνα, ηλικιωμένη κυρία, είχε μετατρέψει το σπίτι της σε οίκο ευγηρίας, χωρίς άδεια, και συνελήφθη γιατί άφηνε τις «ενοίκους» της να παραλύουν από την πείνα και άλλες κακουχίες.
Στην Χίο, μία φροντιστίς εξ’ αλλοδαπής, προσελήφθη να φροντίζει ογδοντατετράχρονη με άνοια και την τάραζε στο ξύλο, ενώ στον ίδιο τόπο μία άλλη, εβδομηντατετράχρονη αυτή, καταχέριζε δεόντως ενενηντατετράχρονο, τον οποίον και αυτή φρόντιζε …καταλλήλως. Την συνέλαβαν, την αθώωσαν και μάλλον θα βαδίσει προς νέα θεουργικά έργα.
Δέκα άτομα στην Νέο Κόσμο, περικύκλωσαν και μαχαίρωσαν δεκαπεντάχρονο στην κοιλιά και στην πλάτη, και στη Νέα Φιλαδέφλεια, δεκαεπτάχρονος αυτιστικός, σκούντησε άθελά του έναν «μυγιάγγιχτο» εικοσιπεντάχρονο, ο οποίος με το ξύλο που του έδωσε, τον έκανε να καταλάβει το «τί εστί βερίκοκο», όπως λέμε.
Στην Ελλάδα, τα σχολικά κτίρια καταρρέουν μερικώς ή ολικώς τα τελευταία χρόνια, και όπου στέκουν ακόμη όρθια, φροντίζουν άλλοι να τα γκρεμίσουν, όπως προχθές στο Πρώτο Λύκειο Αργυρούπολης, όπου άγνωστοι έκαναν «ντου» και προξένησαν σημαντικές ζημιές στο κτίριο.
Φοβάσαι να μπεις στα κτίρια, τρέμεις να βγεις στους δρόμους, και η ζωή, -όσο το κατορθώνει από μόνη της και μετά βασάνων-, συνεχίζεται.
