του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Μεγάλη ημέρα της ελληνικής Ιστορίας, ξημέρωσε και σήμερα. Συχνές-πυκνές οι επέτειοι, οι οποίες παλαιόθεν έχουν καθιερωθεί προκειμένου να υπενθυμίζουν το κλέος των αρχαίων και νεωτέρων προγόνων μας, όπως αυτό, της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Υπερήφανοι νιώθουμε για τους προγόνους μας και για τους γονείς μας, θεωρώ όμως πως όλο και περισσότερο απομακρυνόμαστε από αυτούς και τα ιδανικά παραδείγματά τους.
Οι νεότεροι, αντιλαμβάνομαι πως, στοχεύουμε σε πλέον σύγχρονους τρόπους και μεθόδους τρόπων ζωής, οι οποίες κάθε άλλο παρά συνάδουν με το ιστορικό παρελθόν μας, εκτός και αν μπερδεύουμε τα «όπλα του αγώνα», με τα όπλα του σύγχρονου τραμπουκισμού.
Εχθές, μόλις, ο Υπουργός Παιδείας, σε μήνυμά του, καθόρισε πως «οι νέοι είναι το μέλλον του Έθνους μας», και πάρα πολλοί είμαστε αυτοί, οι οποία ακόμη το πιστεύουμε, το αποδεχόμαστε και παλεύουμε γι’ αυτό.
Όμως, κατά πόσον κάτι τέτοιο είναι ακόμη δυνατόν, ίσως να μην μπορούμε πλέον να το καθορίσουμε, καθώς «πράγματα και θαύματα» συμβαίνουν καθημερινώς γύρω μας, και μάλιστα με επαυξανόμενη ροπή και ταχύτητα.
Θα έπρεπε λοιπόν, να αναρωτιόμαστε, -αν όχι να οικτίρουμε εαυτούς, εάν οι ίδιοι εμείς το έχουμε έστω και ακουσίως διαπράξει-, γιατί όλη αυτή η απαράδεκτη κατάσταση τόσων κακών συμβάντων σε αυτή την χώρα, η οποία πολύ ξένοιαστα αντικαθιστά την παράδοση με τον κακώς εννοούμενο εκμοντερνισμό, την ηθική με την ανηθικότητα, την ηρεμία με το έγκλημα, την πίστη στον Άνθρωπο με την εύκολη αφάνισή του, την γενναιοδωρία του με την κλοπή, την τιμιότητά με σκάνδαλα, την ευθύνη με την ασυδοσία, την παιδεία με την απαξίωση των κανόνων, και τόσων ακόμη άλλων πολλών;
Μουσειακές οι παρελάσεις και οι επί τιμή λόγοι, αν δεν μπορούμε πλέον να εκπροσωπούμε τους προγόνους και γονείς μας και να δημιουργούμε χρηστούς πολίτες.
«Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι από εσάς», έλεγαν τα αρχαία σπαρτιατόπουλα, στους γονείς τους. Σήμερα, πόσα ελληνόπουλα μπορεί να το λένε;
