ΣΧΗΜΑ ΟΞΥΜΩΡΟ ΤΑ ΠΕΡΙ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

του Ντίνου Κουμπάτη

  Ας πούμε λοιπόν, πως ζούμε σε ένα κράτος ευνομούμενο, το οποίο καθημερινώς προσπαθούμε να το κάνουμε όσο καλύτερο, ακόμη, μπορούμε και νιώθουμε πανευτυχείς γι’ αυτό.

             Οι εξαγγελίες άλλωστε της Κυβέρνησής μας, σε αυτό το αποτέλεσμα αποσκοπούν, και συνεχώς διά λόγων, μας το επιβεβαιώνει, έτσι που να προσπαθούμε να το ενστερνιστούμε και
εμείς, αλλά πάντα κάπου σκοντάφτει.

             Ανάμικτα τα συναισθήματά μου, για όλα τα «κακά», τα οποία συμβαίνουν ολημερίς γύρω μου, -εδώ στη χώρα μου-, και δυστυχώς οι πόνοι μου πιότεροι από τις χαρές μου και το δάκρυ της καρδιάς
μου, απείρως αστείρευτο σε σύγκριση με το κατά καιρούς χαμόγελό μου.

             Τελευταίο κατακάθι του πόνου μου, η προχθεσινή τραγωδία της Κεφαλονιάς, με τον χαμό μιάς νέας κοπέλας, η οποία τόσο άσπλαχνα έφυγε από την ζωή, καταδιωγμένη από την
μάστιγα της εποχής μας, της λήψης υποκαταστάτων ευθυμίας και μέθεξης.

               Όμως, το «κακό», δεν σταμάτησε στο άφατο συμβάν, αλλά προχώρησε και στην αδιαφορία, τόσον όσων βρίσκονταν γύρω της, -τόσο όσων ίσως έφταιγαν, όσον και όσων δεν ευθύνονταν-, μετά από ώρες αγωνίας της και επιθανάτιας πορείας της, να την πετάξουν σχεδόν άψυχη επάνω σε ένα παγκάκι του δρόμου.

             Αλλά ούτε και εκεί σταμάτησε η συμφορά. Με αυτά και με εκείνα, αποκαλύφθηκε και η αναλγησία ως προς την φροντίδα των ανθρώπων, όταν αποκαλύφθηκε πως το τοπικό κρατικό
Νοσοκομείο στερείται ιατρών κατά τις νυχτερινές και μεταμεσονύκτιες ώρες και όποιος τύχει να αρρωστήσει, αν δεν είναι ημέρα, πρέπει να περιμένει να ειδοποιήσουν τον κατάλληλο γιατρό να
σηκωθεί από τον ύπνο του, να μεταβεί στο Νοσοκομείο και αν προλάβει το θανατικό, το πρόλαβε.

             Πριν λίγες ημέρες, ωστόσο, είχα διαβάσει στις εφημερίδες τις δηλώσεις του Υπουργού Υγείας, ο οποίος ενθουσιωδώς χαιρόταν, επειδή  το ΕΣΥ, βιώνει σήμερα τις καλύτερες ημέρες του.