του Ντίνου Σ. Κουμπάτη
Να μην σας κουράσω και πολύ, υπήρξε μία αποφράς μακραίωνη περίοδος της Ανθρωπότητας, κατά την οποίαν ο εύφρων Άνθρωπος, βολευόταν στο να σκλαβώνει τον συνάνθρωπό του.
Παλαιόθεν υπήρχαν τα σκλαβοπάζαρα, όπου οι δούλοι κοστολογούνταν λιγότερο από τα καματερά, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης μας, ακόμη και στην δική μας χώρα, την Ελλάδα μας, η οποία εθεωρείτο το απαύγασμα του Πολιτισμού και της Ανθρωπιάς.
Εκ των ρωμαϊκών χρόνων, δε, και εντεύθεν, οπότε οι δούλοι ερέτες παρέδιδαν δια ροπάλου την ζωή τους στις γαλέρες, και άλλοι στα ορυχεία, ιδιαίτερα δε κατά τα κατάμαυρα χρόνια του Μεσαίωνος, οι συνθήκες εργασίας έλαβαν πολλές άλλες μορφές, αλλά πάντα σκληρές και ψυχοκτόνες.
Ώσπου, ξεκίνησαν να ξυπνούν οι δούλοι, να ορθώνουν όλο και περισσότερο το ανάστημά τους, μέχρι την μεγάλη επανάσταση, η οποία και έγινε αιτία, – ήτοι, έκαναν την ανάγκη, φιλότιμο, όπως λέμε-, ώστε οι κρατούντες και βασανίζοντες, να υποκύψουν στην εργατιά, φοβούμενοι τα χείριστα και να παραχωρήσουν στους επαναστάτες της εργατικής δουλείας, κάποια δικαιώματα.
Έκτοτε, η Πρωτομαγιά ορίστηκε ως η ημέρα κατά την οποίαν επρόβαλε, -έστω και «με τα δόντια», όπως επίσης λέμε-, της εργατικής απελευθέρωσης.
Πέρασαν δεκάδες χρόνια έκτοτε, αλλά ο ήλιος επί της εξέλιξης, μάλλον θολός και άτολμος πορεύθηκε. Πολλά τα σύννεφα και οι ομίχλες που τον θαμπώνουν.
Στα χρόνια μας, όλο και περισσότερο παρουσιάζονται δυσαρεστημένοι οι εργάτες, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις πιστεύουν πως αδικούνται, παρά το γεγονός ότι οι νόμοι τούς υποστηρίζουν, παγκοσμίως.
Είθε να έχουμε πάντοτε ηλιόλουστες Πρωτομαγιές, τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και οι εργοδότες. Άλλωστε, όλοι άνθρωποι είμαστε, και για όλους μας είναι και ο ήλιος, και ο Μάης.
